نارچو، خوردگاه چال، دیوخاس

گزارش صعود قلل نارچو، خوردنگاه چال و دیوخاس
این برنامه در تاریخ 4 تیرماه 1405 به همراهی وحید حسام پور، اکبر فرجی، سعید شفیعی، لیلا فرامرزی و زهرا انجام شد.
ساعت 4.10 از عوارضی فاز اول اتوبان تهران- شمال بسمت روستای کلاک بالا حرکت کردیم. ساعت 6.15 پس از تعویض کفش ها استارت برنامه زده شد. با توجه به ترک های جی پی اس معدودی که از مسیر دیده بودم، تصاویر گوگل ارت و همچنین همفکری با وحید مسیری را در ذهن داشتیم و قصد صعود از بخش های سنگی قله را داشتیم. ولی با توجه به مه نسبتا غلیظ حاکم بر منطقه تصمیم گرفتیم از مسیر ساده تر که ابتدا بایست قله دیوخاس صعود می شد و در ادامه 2 قله دیگر. اما در ابتدای شروع برنامه جی پی اس دچار اختلال شد و علی رقم تذکر وحید ناخواسته یال منتهی به زیر توده سنگی نارچو را پیش گرفتیم. در نقاط 001-003 مسیر درگیری کمی با سنگ ها داشتیم که با احتیاط از آنها گذشتیم. در ادامه پیمایش یال صعودمان به چند سنگ چین رسیدیم و چندین فراز و فرود یا بده بستان را پشت سر گذاشتیم. در کنار سنگ چین اول متوجه شدم که این مسیر دارد درست ما را به زیر توده عظیم سنگی قله نارچو می برد ولی با خودم فکر کردم نهایتش از زیر صخره های سترگ قله تراورس خواهیم کرد. ساعت 8.29 به محل مناسبی برای خوردن صبحانه رسیدیم و حدود نیم ساعت استراحت کردیم. ساعت 9.00 هوا صاف تر شده بود هر چند هنوز مه می آمد و می رفت. با وجود بقایا مه، دیدن دیواره های سترگ و سر به فلک شده نارچو و بافت سنگ های منطقه به همنوردان گفتم که باید از زیر سنگ ها تراورس کنیم و بسمت خط الراس بریم ولی اکبر و سعید عزیز اصرار به صعود از مسیر سنگی پیش فرضمان را داشتند، لذا گفتم یه امتحانی می کنیم و خودم تا نقطه 006 صعود کردم تا مسیر را برانداز کنم. صعود همین بخش سخت بود ولی پایین آمدنش سخت تر و دلهره آور. سنگ ها بشدت خرد شده، بدون گیره درست و حسابی و روی همه این ناپایداری ها هم واریزه های فراوان. برداشتن هر گام با احتمال سر خوردن و سقوط ده ها متر برابر بود. لذا ابتدا بند کفش ها را محکم تر کردم تا پا داخل کفش ثابت تر باشد، کمی تنقلات شور و شیرین و آب خوردم و با تمرکز بالا و با حرکت بسیار آرام برگشتم پایین که حدود 45 دقیقه زمان برد تا از نقطه 006 به نقطه 007 برسم.
مسیر را از زیر سنگ ها به سمت خط الراس ادامه دادیم، 10.17 به خط الارس بین قله نارچو و خوردنگاه چال رسیدیم. از نقطه 008 مسیر کمی سنگی شد و بشدت خرد شده رسیدیم و در ادامه به بخشی رسیدیم که گذر از آن بسیار چالش برانگیز بود. روی سنگ های خرد شده و بدون ریشه مجبور به دست به سنگ شدن بودیم و گذر از آن نیازمند احتیاط بسیار زیادی بود و تا قله بارها و بارها ناگزیر دست به سنگ شدیم، بالاخره موفق شدیم 11.48 پای بر فراز قله سرسخت و چالشی نارچو بگذاریم. جالب آنجاست که بر فراز این قله بقایای زیبایی از قلعه ای باستانی با یک طاق معلق بزرگ وجود دارد. قلعه فاقد تابلو هست؛ نکته جالب آن است که این قلعه تنها از مسیر شرقی یعنی همین مسیری که ما پیمایش کردیم قابل دسترس است که آن هم بسیار سخت گذر و چالشیست ، که حکایت از نبوغ نیاکان و گذشتگان ما در حفاظت از خویش داشته اند، دارد.
روی قله استراحت کاملی کردیم و عکس هایی به یادگار با پشت نمایی از آزادکوه سرفراز گرفتیم و ساعت 12.45 بسمت گردنه خوردنگ چال حرکت کردیم. با توجه به سختی مسیر و وجود بخش های ریزشی زیاد زمان بیشتری از حالت عادی صرف کردیم تا به گردنه رسیدیم (ساعت 13.47). با توجه به اینکه می خواستیم قله خوردنگاه چال را صعود کنیم بدون توقف تا محل Rest (ساعت 13.55)، ارتفاع گرفتیم. حدود 15 دقیق برای خوردن تنقلات و کمی استراحت نشستیم و سپس به سمت قله خوردنگاه چال حرکت کردیم. ساعت 14.27 به قله خورنگاه رسیدیم و پس از گرفتن عکس های یادگاری با پس ضمینه قلل نرگس های شرقی و غربی، دیدن قلل رستم چال و قبله و یاد همنورد و استاد دیرینم احسان مینایی به سمت پایین برگشتیم. ساعت 14.44 به همان محل Rest رسیدیم و نهار را خوردیم و در هوایی دلپذیرو خنک که هیچ شباهتی به هوای جهنمی تهران نداره کمی دراز کشیدیم. ساعت 15.25 بسمت قله دیوخاس حرکت کردیم و 15.46 بر فراز قله دیوخاس عکس های یادگاری را گرفتیم و بدون درنگ از روی خط یال بسمت کلاک بالا حرکت کردیم. در نقاط 014 و 016از کنار دو سنگ چین بزرگ گذشتیم. در ادامه مسیر با تراورس های بزرگ و طولانی ارتفاع را به آرامی کم می کردیم. ساعت 16.40 برای استراحتی کوتاه دمی توقف کردیم و بعد از شیب تندی که در پیش داشتیم ادامه مسیر دادیم. در نزدیک کف دره به 2 درخت رسیدیم و ساعت 17.40 به کف دره اصلی رسیدیم. با توجه به اینکه 2 تن از دوستان عقب تر بودند تصمیم گرفتم تا رسیدن آنها پاهای خسته رو در جویبار بگذارم و خستگی را از آنها دور کنم. در اینجا فراموش کردم GPS رو خاموش کنم و سبب شد باطری تموم بشه. وقتی خواستم دوباره حرکت کنم فراموش کردم کنترل کنم که جی پی اس روشنه یا نه و به گمان اینکه هنوز دستگه روشن هست مسیر رو از کنار جویبار ادامه دادم و با گذشتن از جلو دوتا خانه جدید الحداث از روی پل چوبی دست ساز کوچکی گذشتیم، اینجا بود که فهمیدم دستگاه خاموش شده و با توجه به اینکه نزدیک نگهبانی ورودی کلاک بالا بودیم دیگر باطری زاپاس را داخل دستگاه قرار ندادم. ساعت 18.00 به ماشین ها رسیدیم و برنامه ای دیگر با تندرستی و دل خوش به پایان رسید.

نکات مهم:
• مسیر به هیچ وجه مناسب افرادی که ترس از ارتفاع دارند یا نمی توانند دست به سنگ شوند مناسب نیست. ریسک گذر و صعود قله نارچو بسیار زیاد است و اصلا با هیچکس در این مورد رودرواسی نداشته باشید.
• مسیر صعود به قله نارچو به هیچ وجه برای صعود های زمستانه مناسب نیست. قلل دیوخاس و خوردنگاه چال از مسیر که ما برگشتیم بدون مشکل است. هر چند در گذر از تراورس هایی که ما پیمایش کردیم بایست احتیاط لازم جهت عدم مواجهه با بهمن، انجام شود.
• روی یال ها و خط الارس در بیشتر بخش ها آنتن دهی همراه اول وجود داشت.
• منبع آب قابل شرب در منطقه وجود ندارد، آب کافی همراه داشته باشید.
• زیبایی و پاکیزگی طبیعت را برای آیندگان به میراث بگذاریم و زباله ها را با خود از کوهستان خارج کنیم. در حفظ بقایای قلعه باستانی کوشا باشیم و از ایستادن روی آن پرهیز کنیم.

نیم‌رخ ارتفاع

گزارش برنامه

نظرها ۰