صعود به قله بدر و وزیر شهرستان قروه (زمستانی)

گزارش برنامه

بامداد روزی سرد و سپید، در حالی که هنوز سایه‌های شب بر شهر سنگینی می‌کردند، ماجراجویی ما برای صعود به قله‌ی باصلابت بدر واقع در شهرستان قروه آغاز شد. پنج‌شنبه، سیزدهم دی‌ماه هزار و چهارصد و سه، با مرور ترک‌های مسیر که از سایت irangpstracks.com به دست آورده بودم، نقشه‌ی راه را در ذهنم ترسیم کردم. تمام ترک‌ها را در یک پوشه جای داده و سپس دو پوشه‌ی زمستانی و غیرزمستانی ایجاد کردم، گویی برای هر فصل، قصه‌ای جداگانه در دل کوه نهفته بود. بر روی گوگل ارث، تمام نقاط ارزشمند را با دقت مشخص کردم، حتی آن‌هایی که خارج از مسیر اصلی صعود شده بودند، چرا که در کوهستان، هر نقطه، پناهی بالقوه است. مختصات محدوده‌ی حرکتمان را روی تکه‌ای کاغذ نوشتم و در حافظه‌ی تلفن همراهم نیز ذخیره کردم، تا اگر سیستم جی‌پی‌اس دچار خطا شد، همچنان راهنمایمان باشند.
با توجه به صلاحدید گروه، ترک قله‌ی بدر به پریشان را نیز پیش‌بینی کرده بودم، در صورت مساعد بودن شرایط، فرصت صعود به قله‌ی دوم را نیز از دست ندهیم. اما تقدیر چیز دیگری بود و برف سنگین، فرصت این ماجراجویی مضاعف را از ما گرفت.
ساعت 3:30 بامداد روز جمعه، چهاردهم دی‌ماه، از خانه بیرون زدم. در این سفر همراهانی داشتم که همچون کوه‌ها استوار و همدل بودند: بهروز اسماعیلی، فردین فتحی و حمید رستمی. پس از سوار کردن آن‌ها، بی‌درنگ به سمت قروه حرکت کردیم. خودروی ما که از روز قبل آماده‌ی سفر بود، بی‌هیچ مکثی، جاده را در نوردید. ساعت 5:15 به قروه رسیدیم و بی‌وقفه به سوی روستای پیرسلیمان (خنان ئاوا) روانه شدیم. اما جاده‌ی منتهی به روستا، زیر لایه‌ای از برف پنهان شده بود و امکان عبور خودرو را ناممکن ساخت. ساعت 5:45 قبل از رسیدن به روستا توقف کردیم و ماشین را در مکانی امن پارک کردیم. پس از پوشیدن کفش‌های مناسب و آماده‌سازی کوله‌ها، درست در ساعت 6 صبح، پیمایشمان را آغاز کردیم.
روستای پیر سلیمان با ارتفاع 2360 متری از سطح دریا، همچون دژی سفیدپوش به نظر می‌رسید. حجم برف در مقایسه با دیگر مناطق مسکونی، چشمگیر بود. از ابتدای روستا تا نزدیکی‌های پناهگاه بدر، حدود 30 سانتی‌متر برف زمین را پوشانده بود. برف‌کوبی در این قسمت چندان دشوار نبود و بعد از یک ساعت و نیم، در ساعت 7:30 به پناهگاه رسیدیم (فاصله‌ی روستا تا پناهگاه 3.3 کیلومتر بود). در آنجا، نیم ساعتی را به صرف صبحانه گذراندیم، تا قوای از دست رفته را بازیابیم. ساعت 8 صبح، پیمایش به سمت قله را از سر گرفتیم.
با دور شدن از پناهگاه، حجم برف به شکل چشمگیری افزایش یافت. ما اولین گروهی بودیم که از این مسیر عبور می‌کردیم و تا قله، تمام مسیر را برف‌کوبی کردیم. با کلنگم به طور مداوم عمق برف را اندازه می‌گرفتم، که گاه به 60 سانتی‌متر تا یک متر و حتی بیشتر می‌رسید. در طول مسیر، از روی یال‌های اصلی عبور می‌کردیم، هم حجم برف کمتر بود و هم خطر ریزش بهمن به حداقل می‌رسید. هر کدام از اعضای گروه، 10 متر طنابچه‌ی انفرادی داشتیم، اما خوشبختانه شرایط آنقدر سخت نشد که به استفاده از آن نیازی پیدا کنیم.
پس از قرار گرفتن بر روی یال اصلی منتهی به قله، با نقاب‌های برفی زیادی روبرو شدیم که عبور از آن‌ها، دقت و احتیاط فراوانی را می‌طلبید. پس از رسیدن به قله وزیر و حرکت به سمت قله بدر، بار دیگر مشغول برف‌کوبی شدیم. در حالی که از روی یال حرکت می‌کردیم، سنگ‌های زیر برف پنهان شده بودند و یک بار پایم به ناگهان بین دو سنگ گیر کرد، اما خوشبختانه هیچ آسیبی ندید. سرانجام، در ساعت 12:30 ظهر، به قله‌ی باصلابت بدر با ارتفاع 3298 متر رسیدیم. کل مسیر، 5 ساعت پیمایش داشت و بقیه‌ی زمان را به استراحت و ثبت زیبایی‌های مناظر گذراندیم.
با توجه به زمان و فاصله‌ی قله‌ی پریشان از بدر، تصمیم گرفتیم از صعود به پریشان صرف نظر کنیم و مسیر برگشت را در پیش گیریم. نیم ساعتی را بر روی قله به استراحت و عکاسی گذراندیم. سپس از مسیری کوتاه‌تر به سمت پناهگاه بازگشتیم. ساعت 15 دوباره به پناهگاه رسیدیم و بعد از صرف ناهار، ساعت 16:30 به خودرو رسیدیم. پس از مرتب کردن وسایل، به سمت سنندج حرکت کردیم. ساعت 18:30 همگی با صحت و سلامت کامل به سنندج رسیدیم و ماجراجویی ما در دل کوهستان، به پایان رسید.
این سفر نه تنها آزمونی برای توان جسمانی ما بود، بلکه فرصتی بود برای تجربه‌ی همبستگی، صبر و لذت بردن از زیبایی‌های بی‌کران طبیعت. کوهستان، بار دیگر ما را با درس‌های ارزشمندی به خانه بازگرداند و خاطره‌ای فراموش‌نشدنی در ذهنمان ثبت کرد.

تصاویر ۲

نظرها ۰

هنوز نظری برای این مسیر ثبت نشده است.